VI Bieg Marzanny (marzec 2009)

Dla sporej grupy biegaczy, szczególnie z Polski południowej krakowski Bieg Marzanny to autentyczne rozpoczęcie sezonu biegowego i… pierwszy sprawdzian efektów ciężkiej pracy jaką wykonujemy w zimie. No i oczywiście pożegnanie tej wrednej zimy przez tradycyjne utopienie okropnej Marzanny!

Nie inaczej będzie w tym roku. Już 8 raz Krakowski Klub Biegacza Dystans organizuje Bieg Marzanny. Tym razem bieg zaplanowaliśmy na sobotę 20 marca 2010 roku. Tradycyjnie bieg odbędzie na najsłynniejszym krakowskim spocie biegowym czyli Błoniach. Obiegniemy je prawie 6 razy (5 z dużym hakiem ).

Zanim jednak zaczniemy się ścigać odbędzie się jak co roku tradycyjne topienie Marzanny. Z radością wrzucimy ją do Rudawy skąd popłynie do Wisły a stamtąd hen, hen od nas do morza i dalej w świat. Niech sobie płynie i zabierze ze sobą zimę!.

Wszelkie informacje organizacyjne znajdziecie w Regulaminie Biegu. Zapisy można zrobić przez formularz.

Koniecznie obejrzyjcie galerię zdjęć z ostatniej edycji!

Zobacz galerię zdjęć z Krakowskiego Biegu Sylwestrowego

Trochę rozczarowani jesteśmy tym, że nie wszystkie media w relacjach z imprezy wspominały o roli Dystansu. Zdecydowaliśmy, że skontaktujemy się z tymi, którzy o tym zapomnieli prosząc o naprawę tej sytuacji.

Jeszcze raz serdecznie dziękuję wszystkim, którzy poświęcili wiele czasu i sił przy organizacji biegu, chyba najwięcej pracy włożyli Paweł – jako dyrektor i Ewa – szefowa biura i kontrolująca zapisy. Wszyscy zrobiliśmy kawał dobrej roboty…

Drugim dużym tematem podczas spotkania był kolejny nasz Bieg – „Marzanna”. Przegłosowaliśmy termin 20.03. Na dzisiaj szukamy dyrektora imprezy.
Pomysłem na kolejny wspólny wyjazd Klubu jest Triest (2 maja). Krysia, która staje się już specjalistką od włoskiego kierunku umieści link na forum.

Daniel Trzaskoś

Generalnie im bliżej centrum (Rynku Głównego) tym większy problem z poruszaniem się po ulicach samochodem. Do tzw. strefy A i B mają wjazd tylko samochody posiadające specjalne identyfikatory. W strefie C moga poruszać się wszystkie samochody, ale parkowac mogą tylko kierowcy  posiadający identyfikatory lub Ci, którzy opłacili parking w parkomacie.

Poniżej linki gdzie można uzyskać informacje na temat parkingów i zasad parkowania w KrK

Strefa płatnego parkowania jest opisana tutaj:
http://www.zikit.krakow.pl/strefa-platnego-parkowania – może być ciężko znaleźć miejsce; choć nie ma zajęć np. na UJ, a ten generuje sporo aut w okolicach Piłsudskiego czy Krupniczej. To będzie dzień roboczy, czyli postój płatny.

Tu - http://www.krakow.pl/miasto/zmieniamy_krakow/docs/mapa_parkingi.pdf
- jest jakaś mapa parkingów ze strony miasta, ale mało czytelna.

Najłatwiej będzie pewnie znaleźć miejsce na (a właściwie pod) placu na Groblach -
http://www.krakow.pl/komunikaty/?MODE=mpkom&TYPE=show&kom_id=10268
- zaglądałem tam przedwczoraj i bardzo pusto. Pierwsza godzina 3,50 potem po 3 złote.

Dodałbym informację o parkingu Galerii Krakowskiej - http://www.galeria-krakowska.pl/ – pierwsza godzina gratis, druga – 2 zł, każda następna – 4zł, ale z uwagi na Sylwestra może być tam tłoczno.

W środę w Urzędzie Miasta odbyła się konferencja prasowa Krakowskiego Biegu Sylwestrowego. Klub “Dystans” reprezentował Paweł Żyła. Był również obecny Robert Korzeniowski.

Z początkowo wielu chętnych na wyjazd, pozostała garstka Dystansowiczów i kilka zaprzyjaźnionych osób. Tak więc w sobotę ,wczesnym rankiem, rozpoczęliśmy wieloetapową podróż do Florencji: samochodem, samolotem, taksówką, jednym pociągiem i drugim pociągiem.

Na dworcu o pięknej nazwie, zapożyczonej od sąsiadującego z nim kościoła- Santa Maria Novella- byliśmy ok. 4-tej po południu. Idąc w stronę naszych hoteli i apartamentów, byliśmy zaskoczeni tłumem spacerowiczów- Florentyńczyków i turystów, po chwili dotarło do nas, że to przecież jest sobotnie popołudnie, a więc czas na typową włoską passeggiatę. Po zakwaterowaniu w pięknym apartamencie, , udaliśmy się na krótki spacer rozpoznawczy po mieście. Miasto urzekające swoimi wąskimi, starymi uliczkami, w których można się pogubić, majestatycznym Duomo, czyli katedrą Santa Maria dei Fiori z baptysterium i dzwonnicą Giotta, Placem Della Signoria ze słynną Galerią Uffizi i Palazzo Vecchio , oraz domem Dantego, w pobliżu naszej siedziby.

To wszystko oglądaliśmy i podziwiali w drodze na stadion, gdzie czekały na odbiór nasze numery startowe. Wieczorem przygotowaliśmy włoską i zarazem bardzo maratońską (z wyjątkiem może wina) kolację: makaron z pesto, posypany parmezanem. Smakowało wyśmienicie! W niedzielę dzień maratonu- wczesna pobudka, jajecznica i dobra kawa na śniadanie i przygotowanie do wyjścia, czyli panowie wskakują w stroje startowe, a my z Gosią- dodatkowo-wykonujemy profesjonalny makijaż sportowy.

W drodze na Piazzale Michelangelo, czyli miejsce startu ,spotykamy wielu maratończyków, wyłaniających się co chwila z mijanych uliczek. Podejmujemy decyzję, że nie skorzystamy z autobusów podwożących zawodników na wzgórze, tylko wdrapiemy się na nie bez pośrednictwa. Jest rześki poranek (ok.10 stopni) , niebo na razie bezchmurne, więc idziemy raźnym krokiem, podziwiając coraz pełniejszą panoramę Florencji, w miarę, jak jesteśmy coraz wyżej. Na szczycie wzgórza już tłum maratończyków i organizatorów, atmosfera typowo przedstartowa, robimy jeszcze zdjęcia z panoramą Florencji w tle widok zniewalający! Czas startu zbliża się nieubłaganie, więc zajmujemy miejsca w sektorze, czekamy .

Wreszcie jest start! Po ok.6 minutach wbiegamy na linię startu i rozpoczynamy maraton. Ponad 10 tysięcy osób z 63 krajów zbiega ze wzgórza , jeszcze biegniemy w tłumie, nie da się wyprzedzać, choć nogi same niosą, zbieg jest łagodny i nie odczuwamy zmęczenia, to dopiero początek. Zbiegać będziemy ok.5 km, potem płaska trasa prowadzi obrzeżami florenckiej starówki, szerokimi ulicami nad rzeką Arno, gdzie od promieni słońca chronią nas rozłożyste pinie rosnące w szpalerze wzdłuż alei, na 30-tym kilometrze wbiegamy do wielkiego parku, a na końcu starą kamienistą drogą biegniemy wzdłuż rzeki, przecinamy słynny most złotników, czyli Ponte Vecchio, skręt w lewo i już tylko ostatnie 2 km i 195 m dzieli nas od mety. Na Placu Santa Croce, na którym stoi jeden z najpiękniejszych i najsławniejszych kościołów florenckich ( z grobowcem Michała Anioła, Machiavellego, Giacomo Rossiniego i pustym sarkofagiem Dantego, który wygnany z Florencji odmówił powrotu do niej ), już czeka na nas tłum kibiców. A my- biegacze-pokonujemy ostatnie metry maratonu na niebieskim dywanie, szczęśliwi, że dotarliśmy do mety. Ja pomimo dużego zmęczenia- wykrzesuję z siebie siły, żeby te ostatnie metry przed metą pokonać maksymalnym sprintem. Dzięki temu udaje mi się wyprzedzić tuż przed metą jeszcze kilka osób. Potem nakładają na szyję medal, dają folię termiczną i… już po maratonie.

W domu robimy sobie kąpiel z solą bocheńską ( mamy wannę w apartamencie!),parę godzin relaksu i wyruszamy w miasto, by podziwiać Florencję by night. Potężna Duomo i wieża Giotta robią niesamowite wrażenie w poświacie księżyca. Włóczymy się we trójkę ,bez Gosi, która zmożona wirusem postanowiła zostać w domu. I ,choć nogi jeszcze bolą, to nie chce się nam wracać, tak jest pięknie. Wstępujemy do małej pizzerii, by zjeść wreszcie coś konkretnego (panowie pizze, ja lasagne), smakuje wszystkim wybornie. W poniedziałek umawiamy się z pozostałymi na zwiedzanie miasta. Wcześniej rezerwujemy miejsca w najlepszej wg. przewodnika- florenckiej pizzerii, bo to przecież andrzejki, a w naszej grupie jest dwóch solenizantów! Niestety pogoda nie sprzyja zwiedzaniu miasta; deszcz, który rozpoczął się w nocy nasilił się teraz, w ciągu dnia. Pada coraz intensywniej, robi się też chłodniej.

Wieczorem spotykamy się w słynnej pizzerii Il Pizzaiuolo. Stolik dla naszej siedmioosobowej grupy już czeka. Wkrótce miało się okazać, że bez rezerwacji nie mielibyśmy szans zjeść w tej pizzerii. Pomimo ulewnego deszczu, przed wejściem stoi spora liczba osób oczekujących na wolny stolik. A wokół tyle pizzerii i trattorii świeci pustkami, czekając na klientów! Pizze , w zgodnej opinii naszej biesiadnej grupy, okazały się wyśmienite! Niektórzy zjedli po dwie ! Dobrym domowym winem wypiliśmy toast za zdrowie naszych Andrzejów.

Niestety czas szybko mija. Nazajutrz wczesnym rankiem spotykamy się na dworcu Santa Maria Novella, by rozpocząć powrotną podróż do Polski. Samolot z Forli startuje z godzinnym opóźnieniem i z międzylądowaniem w Treviso. Ale dzięki zmianie trasy , lecimy przez chwilę nad morzem i oglądamy z okien Wenecję i płw. Istria . Po ok. godzinnym locie lądujemy w Pyrzowicach. Rozjeżdżamy się do domów, mając jeszcze świeżo w pamięci to, co przeżyliśmy we Florencji przez kilka krótkich dni.

W grupie florenckiejbyli: Daniel Trzaskoś , Zdzisek Szymczyna, Krystyna i Bogdan Turscy z Dystansu, Małgosia i Andrzej Obstarczyk z Zadyszki, Andrzej Macioł z AZS AWF Masters Kraków, Piotr Siatka z Krakowa, Dorota Wyleciał z Katowic, koledzy Daniela z Gorlic + osoby towarzyszące

Andrzej Macioł zajął pierwsze miejsce w swojej kategorii wiekowej!

relację z Florencji napisała Krystyna Turska

Wracając do Krakowa czuliśmy co chcemy zrobić, w ciągu roku nadaliśmy tym chęciom formę.
A rok 2004, pierwszy rok organizacji SBR, był dla historii Polski rokiem szczególne zobowiązującym. Podążając za janopawłowym śladem od Unii Lubelskiej, 1 maja staliśmy się pełnoprawnymi członkami Unii Europejskiej. Członkami tożsamymi nie tylko przez wspólny rynek towarów, usług czy pracy, ale i poprzez złote gwiazdki na niebieskim tle i bethowenowską Odę. Właśnie tą IX-cio Symfoniową Odę, której oryginalna partytura znajdowała się jeszcze do 1978 roku w zbiorach naszej Biblioteki Jagiellońskiej, jako część zadośćuczynienia za zniszczenia dziedzictwa kultury polskiej przez hitlerowskich okupantów.

W stolicy Polskiej pamięci nie mogliśmy tych kontekstów zlekceważyć. Pierwsze wsparcie uzyskaliśmy od strażnika depozytu Berlinki, Dyrektora Biblioteki Jagiellońskiej profesora Zbigniewa Pietrzyka. Drugim dobroczyńcą Sylwestrowego Biegu został Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych, mieszczący się wprawdzie w Warszawie, ale współkierowany wówczas przez krakusa Ludwika Sobolewskiego. Kolejny warszawski krakus Marcin Bednarczyk przysłał na metę biegu bardziej i mniej wykwintne szampany z firmy Castel. Tu gdzie obok Smoczej Jamy i stadionu Nadwiślanu Lech Madej doskonalił recepturę Smoczego Napoju.

Wielo kontekstowa była też oprawa estetyczna biegu. Nad głowami powiewała nam Sylwestrowa Flaga Biegowa sporządzana przez nadwornego krakowsko-biegowego grafika Piotra Felszyńskiego. Uczniowie z Krakowskiej Zawodowej Szkoły Baletowej nie tylko wykonali Odę do radości ale i układ baletowy do bethovenowskiej etiudy Do Elizy. Ale najwięcej barwy wniósł konkurs na Sylwestrowy Strój Biegowy, współorganizowany przez Akademię Sztuk Pięknych i firmę odzieżową Akland.

Zwycięzcy biegu, poza nagrodami finansowymi, otrzymali miniaturki wawelskiego smoka z rąk samego autora oryginału Bronisława Chromego.

Wiele osób, wiele pomysłów, wiele wsparcia. Skuteczne związanie ich w organizacyjną całość było skuteczne dzięki ofiarnemu współdziałaniu kilkudziesięciu członków zawiązanego pod wodzą Stanisława Byczka wiosną 2004 roku Krakowskiego Klubu Biegacza Dystans i kierowniczemu sprawstwu niżej podpisanego. Rozpoczynając pierwszy SBR wspomniałem o znaczeniu ducha samorządności dla pomocniczej Rzeczpospolitej, wspomniałem o znaczeniu Pawła Włodkowica dla otwartości pomiędzy europejskimi narodami, dla zdolności Polaków do korzystania z zagranicznych obyczajów.
Pierwszą edycję biegu na 10 kilometrowej trasie ukończyło 134 osób, zwyciężył wśród Panów Piotr Pałka w czasie 33:32 sek, wśród Pań Ewa Flegert 40:40.

Genius loci trasy na wiślanych bulwarach powoduje, że z roku na rok liczba uczestników wzrasta o kilkanaście procent. Dla większej wygody biegaczy Biuro zawodów i zaplecze socjalne przenieśliśmy do Szkoły Gimnazjalnej nr 1 przy ulicy Bernardyńskiej. W 2008 roku, roku piątej edycji biegu, rolę Dyrektora Biegu przejął od niżej podpisanego Paweł Żyła. W biegu uczestniczyło 248 osób, wśród mężczyzn zwyciężył Andrzej Lachowski 31:14, wśród kobiet Agnieszka Jaskurzyńska 36:45.
Andrzej Madej

Czy w oczekiwaniu na jakiś wyjątkowo ważny dla Was start, zdarzyło się Wam przeżyć doznanie, które najprościej opisać jako pewną formę oderwania od rzeczywistości? To takie ledwo uchwytne momenty, gdy pośród przedstartowego gwaru i zamieszania uświadamiasz sobie, że jesteś sam/sama, że teraz nikt nie może Ci już pomóc w realizacji założonego celu. To „oderwanie” bywa z początku identyfikowane jako rodzaj reakcji nerwowej, którą nierzadko próbujemy natychmiast zagadać, rzucając się w stronę najbliższych znajomych. Czasami jednak widuje się biegaczy próbujących podtrzymać to nieokreślone uczucie wolności, oddalenia od tego co mogłoby zakłócić tę osobistą celebrację. Ci milczący wojownicy dystansów wszelakich, to zwykle najmniejsza liczebnie, a jednocześnie chyba najbardziej pogodna grupa zawodników. Niech Was nie zmyli często surowy wyraz oblicza; oni się śmieją, tyle że są już daleko od otaczającego ich zgiełku. Są tam, gdzie smaki są bardziej wyraziste, a trawa zieleńsza; gdzie nie ma miejsca na „kiedyś” bo „teraz” jest absolutnie doskonałe, bez konieczności grzebania wśród wspomnień. Pięknie wyraża to hymn „Cień wielkiej góry” Budki Suflera.

Tam mowa o szczytach gór, choć niekoniecznie tych widocznych na mapach. Wszak najwyższa góra niejedno ma imię… A można i tak:
„Cień wielkiej góry – forma”

Ona przychodzi chytrze,
Bez ostrzeżeń i gróźb,
Krzyczy rwącym ścięgnem,
Kamieniem zerwanym spod stóp,
Spod stóp.

Wszystko zaczyna się zwykle,
Jak każdy treningu dzień,
Trudny dzień.

Ściana, droga pod szczyt,
A potem nagle krzyk – oooooo…

Dystanse mordercze, co im z Wami walczyć każe?
Ryzyko, ból, te są zawsze tutaj w parze.
Największa rzecz, swego strachu mur obalić,
Odpadnie stu, lecz następni biegną dalej!

Dystanse mordercze, wiem co z Wami walczyć każe,
Ryzyko, ból, te są zawsze tutaj w parze.
Na rzęsach łzy, inni już biegną dalej,
Na twarzy pot lecz są nowi, śmiali są,
Tylko czasem zamyślenie, tylko czasem zamyślenie.

Sam możesz wybierać los, szczytów, szczytów ślad
Sam możesz wybierać los, zrozum to, wejdź na szczyt!

PS. Rzecz jasna oryginalny tekst brzmi nieco inaczej, jednak nie o słowa tu… biega.

Uwaga: „Klechdy biegowe” powstają zawsze w trakcie dość forsownego treningu, a jak wiadomo, znaczny wysiłek fizyczny nie zawsze idzie (biegnie) w parze z jasnością myślenia, zatem niniejsza lektura przeznaczona jest raczej dla biegaczy potrafiących spojrzeć na poruszane tu zagadnienia z „Dystansem”. Wszelkie ewentualne zbieżności z doświadczeniami innych biegaczy są raczej przypadkowe.

Tadeusz Kwiatkowski

Koszt wynosi 70zł/os – w tym wyżywienie t.j. szwedzki stół, rano śniadanie, no i oczywiście nocleg w komfortowych warunkach. Mamy do dyspozycji dużą salę, mniejszą na wygibasy.

Na terenie ośrodka jest sauna i siłownia – można korzystać do woli. Mamy do dyspozycji parking na nasze “ferrari”, a teren jest zamknięty przed dziennikarzami i widzami .

Gwarantujemy profesjonalnego DISK JOCKEYa czyli Pawła Ż. (Nazwisko wyjawimy na spotkaniu

Zgłoszenie i wpłata do 10.11 ostatecznie! ponieważ muszę wpłacić za pobyt!

Program:
12-15 przyjazd zakwaterowanie.
15:30 marszobieg na CHEŁM (prawie obowiązkowo)
18:00 – rozpoczęcie zabawy, godziny zakończenia nie przewidujemy

Proszę się zgłaszać ponieważ trzeba potwierdzić rezerwację
tel.do mnie:889 451 311 Rafał
(ilość miejsc ograniczona 50-60)